"Dawno temu w telewizji" to bez wątpienia interesująca książka Kamila Bałuka, w której możemy dowiedzieć się wiele ciekawych rzeczy zza telewizyjnych kulis, np. dlaczego Jacek Kawalec odmówił zagrania samego siebie w serialu "Złotopolscy", dlaczego Rafał Rykowski odmówił poprowadzenia teleturnieju "Jaka to melodia?", jak Okił Khamidov został reżyserem serialu "Świat Według Kiepskich" oraz kto spowodował krótkie zniknięcie "Magazynu Kryminalnego 997". Do tego muszę też pochwalić za świetną okładkę nawiązującą do Telegazety z lat 90-tych. Tak więc jeśli lubicie powspominać starą, dobrą telewizję sprzed lat, to polecam Wam tę książkę.

Książka ma formę dwunastu wywiadów dotyczących dawnej telewizji, okładka nawiązuje do Telegazety z lat 90-tych. Rozmowy można czytać po kolei lub wybrane wywiady. Zaletą książki jest to, że czytanie możemy sobie dawkować, by dłużej delektować się wywiadami lub też czytać po kilka, jeśli jesteśmy ciekawi. Dzięki Panu Kamilowi możemy poznać pracę np. Jacka Kawalca, Elżbiety Zapendowskiej, Cezarego Żaka czy Michała Fajbusiewicza. Rewelacyjne wywiady ukazują co rzeczywiście działo się za kulisami, jaką formę miały programy, na jaw wychodzą szczegóły z życia prywatnego. W książce pada też odpowiedź na pytanie czy popularność przynosi same pozytywne efekty, czy też bywa męcząca. Można się dowiedzieć czy seriale szufladkują aktorów, czy Cezary Żak i Artur Barciś są przyjaciółmi, dlaczego Jacek Kawalec nie wystąpił w "Złotopolskich". Epilog to wywiad z autorem, o którym możemy dowiedzieć się wielu ciekawostek. Żałuję, że ta rewelacyjna lektura tak szybko się skończyła.

Dawno temu w telewizji" to nowa książka Pana Kamila Bałuka, którą do recenzji podesłało mi Wydawnictwo Literackie, za co bardzo dziękuję. Książka zawiera wywiady z dwunastoma osobami na temat telewizji lat dziewięćdziesiątych, ale i nie tylko. Rozmówcy opowiadają też o swoim życiu, o mentalności ówczesnych ludzi a przede wszystkim o zakulisowych ciekawostkach dotyczących przeróżnych programów, jakie wtedy były emitowane. Większość wywiadów była bardzo ciekawa, nawet jeśli danego programu nie oglądałam w latach dziewięćdziesiątych, bo byłam za mała. Ogólnie książka bardzo ciekawa z mnóstwem zakulisowych informacji i tego, jak wyglądała praca w telewizji i jak emisja niektórych programów była istotna i pomocna. POLECAM. Jeśli chcecie więcej się dowiedzieć to polecam moją recenzję-https://www.youtube.com/watch?v=nhNVJMpBPQw&t=3s

Nigdy nie uważałem się za osobę przesadnie sentymentalną, ale jest coś w przełomie lat 90. i 2000, w których się wychowywałem co mnie przyciąga. Wiele ówczesnych produkcji, które były nieodłączną częścią mojego życia bardzo się zestarzało, ale z przyjemnością wracam do nich pamięcią. Kolejną okazją do tego okazała się być książka autorstwa Kamila Bałuka, pt. Dawno temu w telewizji. Nowy tytuł wydawnictwa Literackiego jest dla mnie niezwykłą podróżą do czasów dzieciństwa. Na jego kartach autor przeprowadza rozmowy z osobami, które na stałe zapisały się w naszej rodzimej popkulturze, a przede wszystkim w okresie przełomu wieków. W ten oto sposób poznajemy kulisy takich programów jak Piraci, 997, czy Idol, a także historie niezwykle barwnej grupy osób w tym Jacka Kawalca, Magdy Mołek czy Okiła Khamidova. Co najważniejsze, prowadzący rozmowy autor pozwala im płynąć naturalnym tokiem. W każdej z nich jest oczywiście pewien motyw przewodni, ale nie oznacza to, że skupia się tylko i wyłącznie na nim. Chociażby w rozmowie z Elżbietą Zapendowską poznajemy nie tylko kulisy programu Idol, ale również historię jej życia i skąd tak właściwie wzięła się ta znana pani krytyk. Podobnie jest w przypadku wszystkich rozdziałów. Dawno temu z telewizji czyta się szybko i przyjemnie. Momentami chce się wręcz by poszczególne rozmowy trwały dłużej i dogłębniej zbadały dany program i jeszcze bliżej przedstawiły nam daną postać. Ilość miejsca jest jednak ograniczona. Tak oto poznajemy losy 13 rozmówców i związanych z nimi telewizyjnych programów. Oprócz wcześniej przeze mnie wymienionych znalazło się tu również miejsce dla Miodowych lat, Świata według Kiepskich, czy Roweru Błażeja. Choć nie wszystkich opisanych tu programów i seriali doświadczyłem bezpośrednio – część z nich kojarzę, np. z opowieści mojej siostry – to podróż w czasie jaką odbyłem wraz z książką Kamila Bałuka była dla mnie bardzo sentymentalna. Aż sam się zdziwiłem jak bardzo w pamięci zapadły mi poszczególne tytuły, czy osoby świata telewizji, a przede wszystkim jak ukształtowały mnie jako człowieka. Chyba najbardziej zaciekawiły mnie postacie, o których do tej pory wiedziałem najmniej. Fascynująca okazała się być podróż przez życie wcześniej wspomnianej Elżbiety Zapendowskiej, której kariera w świecie muzyki wcale nie była taka oczywista. Niesamowite są również historie Okiła Khamidova, filmowca z Tadżykistanu, który stał się nazwiskiem kojarzonym z wielkimi hitami Polsatu. Zanim jednak do tego doszło był dubbing od 6. roku życia i zarabianie większej kasy jako dziecko niż jego rodzice! Czeka was tu dużo śmiechu, niespodzianek i wiedzy na przeróżne tematy. Dla części odbiorców, tak jak w moim przypadku, Dawno temu w telewizji będzie wehikułem czasu, zabierającym nas do zupełnie innej, ale bliskiej naszemu sercu, choć nie idealnej rzeczywistości. Wielu czytelników z pewnością będzie przecierać oczy ze zdumienia w jakich warunkach powstawały kultowe tytuły. Dla niejednego z was będzie to też z pewnością lekcja o tym, że do sukcesu zazwyczaj dochodzi się bardzo ciężką pracą (z pewną dawką szczęścia) i nie zawsze wiąże się to z samymi plusami. Dla każdego będzie to jednak fascynująca lektura, do której warto wracać więcej niż jeden raz.

"(...) Pomyślałem, że talk to będzie mówienie, show pokazywanie. Na miejscu ekipa faktycznie przyprowadziła panią, którą przedstawili jako striptizerkę. Miałem z nią rozmawiać z marszu, bez przygotowania. Zadałem pierwsze pytanie: "Przepraszam, czy pani często się przeziębia?", i okazało się ono strzałem w dziesiątkę (...)" 📺📺 Zanim zostałam książkarą byłam totalnym maniakiem telewizyjnym, który oglądał absolutnie wszystko. Dla mnie, ta książka, to przede wszystkim sentymentalna podróż do czasów dzieciństwa. Wywiady z ludźmi, którzy byli częścią, kultowych już dzisiaj, programów i seriali telewizyjnych, które tworzyły ówczesną rzeczywistość, sprawiły mi ogromną przyjemność, ale też i zaciekawiły. Myślałam, że nie dowiem się już niczego nowego na ich temat, ale okazało się, że byłam w błędzie. Twórcy, z którymi rozmawiał Kamil Bałuk, podzielili się z czytelnikami z zupełnie nowymi faktami i interesującymi zakulisowymi smaczkami. Rozmowy toczyły się w bardzo naturalny sposób a nad całością unosiła się się delikatna nostalgia i tęsknota za dawnymi czasami. Naprawdę nie spodziewałam się, że ta książka sprawi mi tyle radości, chociaż była zdecydowanie za krótka i to mój jedyny zarzut.

Ciekawi goście, których dobrze znamy zza szklanego ekranu, oprócz dużej dawki wspomnień, dostarczają również sporą dawkę wiedzy zza kulis na temat programów, które pamiętam z wczesnego dzieciństwa. Książka sprawiła, że po jej przeczytaniu miałam ochotę obejrzeć opisywane programy po raz kolejny, aby tylko poczuć tamtą atmosferę. Pozycja zdecydowanie warta uwagi i polecenia.

Urodziłam się w roku 1990, a ponieważ w tamtym czasie świadomość rodziców w temacie ograniczania czasu ekranowego dzieciom była znikoma, telewizor był nierozerwalną częścią mojego dzieciństwa. Oferta kierowana do najmłodszych widzów nie była zbyt rozbudowana, więc dzieci lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych oglądały to, co akurat było dostępne – włączając w to "Agrobiznes". Kamil Bałuk zabiera czytelników w sentymentalną podróż po najważniejszych produkcjach, które trwale wpisały się w historię polskiej telewizji. Do dziś pamiętam potajemne oglądanie "Na każdy temat" (podczas nocowania u dziadków, którzy dość wcześnie chadzali spać) i sprawdzanie niezrozumiałych słów, które padały w programie w "Encyklopedii Powszechnej PWN" (ponieważ miałam wtedy nie więcej niż sześć, siedem lat, zdarzało się to dość często). Pamiętam "Rower Błażeja" i polskie telenowele, oglądane wspólnie z wyżej wspomnianymi dziadkami. Pamiętam teleturnieje i programy rozrywkowe oraz strach przed "997" (chyba większość współczesnych trzydziestolatków pamięta tę przerażającą muzyczkę). A przede wszystkim pamiętam planowanie dnia tak, żeby zdążyć na emisję wszystkich tych tytułów. Kamil Bałuk pokazuje kulisy raczkującej telewizji i show-biznesu po przemianie ustrojowej, kiedy oprócz napływu zachodnich produktów, otwarto się również na zachodnie formaty telewizyjne. Choć w rozmowach wyczuwalny jest sentyment autora do danych produkcji, ciemne strony ich powstawania nie zostały przemilczane. Wnioski z lektury jednak są dosyć smutne – dbałość o jakość przedstawianych w telewizji publicznej treści oraz poczucie misji, która temu towarzyszyła, niestety należą już do przeszłości. Analizując współczesne produkcje telewizyjne bardzo szybko można dojść do wniosku, że pomimo ogromnych nakładów finansowych jest to najczęściej masowa robota skierowana do każdego, czyli w zasadzie do nikogo. "Dawno temu w telewizji" to pozycja, która pozwala choć na moment wrócić do przełomowych tytułów z historii polskiej telewizji i popkultury. Dla wielu czytelników na pewno będzie to lektura bardzo sentymentalna i poruszająca wspomnienia, dla innych mogą być to ciekawe kulisy transformacji, jaka dokonała się w telewizyjnej ramówce. Odkąd zobaczyłam tę (znakomitą!) okładkę, wiedziałam, że muszę przeczytać ten reportaż. I wiecie co? Kamil Bałuk wykonał (nie pierwszy już raz) kawał świetnej roboty.

Przełom lat 90. i 2000. to najbardziej kolorowy czas w moim życiu. Myślę, że większość millenialsów przyzna mi rację. Zachodnia moda powoli na dobre rozgaszcza się w Polsce, technologiczne nowinki przekraczają granice naszego kraju, a telewizja zaczyna pokazywać coś, czego wcześniej polskie oczy nie widziały. “Dawno temu w telewizji” to zbiór dziesięciu wywiadów z osobami, które niejako przyczyniły się do rozwoju telewizji, współtworzyły kultowe programy, przełamywały tabu i przekraczały, jak na tamte czasy granice, jak się okazało, na pozór nieprzekraczalne. Kto w polskiej telewizji po raz pierwszy powiedział słowo s*ks, co w “Randce w ciemno” było reżyserowane, a co prawdziwe, jak wyglądała kariera zawodowa Elżbiety Zapendowskiej i jak to się stało, że trafiła za stół jurorski “Idola”, w czym tkwił fenomen”Miodowych lat”, że po dziś ma swoje fankluby, a powtórki są wciąż tak chętnie oglądane, dlaczego “Rower Błażeja” był czymś kompletnie nowym i kim właściwie, jest tytułowy Błażej? Kamil Bałuk rozmawia o najbardziej popularnych serialach z Iloną Łepkowską, podejmuje ciekawy dialog z Mariuszem Szczygłem, który prowadził pierwszy talk-show w Polsce, pozwala Jackowi Kawalcowi odkleić łatkę prowadzącego program o randkowaniu, z Okiłem Khamidovem odkrywa sekrety topowych programów, jakie emitował Polsat ze “Światem według Kiepskich” na czele, od Magdy Mołek dowiaduje się, co czuje dwudziestolatka, która właśnie ma na żywo relacjonować powódź tysiąclecia, Rafał Rykowski zdradza, w czym tkwił urok programu “Piraci”, a od Michała Fajbusiewicza dowiaduje się, że warszawska komenda w programie “997” była tak naprawdę łódzka. Książkę Kamila Bałuka czyta się z ogromną przyjemnością. Czuję, że chociaż na chwilę przeniosłam się do moich ulubionych czasów, w których ludzi jeszcze potrafiło coś zadziwić, do czasów, w których telewizja dawała niesamowitą rozrywkę, próbując wyprzedzić o krok swoje możliwości, aby choć odrobinę zbliżyć się do zachodu.

Szukasz czegoś nowego? Mam coś dla Ciebie, porozmawiajmy. [Współpraca reklamowa z @wydawnictwoliterackie] Wspaniała rozrywka! Pan Kamil Bałuk zaprosił mnie do świata, o którym trochę już zapomniałam. To była niesamowita podróż do dziecięcych lat. Super miło było powspominać programy, które stanowiły centrum rodzinnej rozrywki. Książka ma formę arcyciekawych wywiadów, z których możemy dowiedzieć się o tajemnicach szklanego ekranu. Jak to wszystko się zaczęło, jak realizacje wyglądały od kuchni, czego nigdy nie obejrzeliśmy i dlaczego. Ileż fantastycznych rzeczy się dowiedziałam! Ile rzeczy, których jako dziecko oglądające telewizję nie rozumiałam, ile ciekawostek i faktów. Ale przede wszystkim ile niezwykłych osób, które tworzyło polską popkulturę. Ich wspomnienia i anegdoty to coś niebywałego. To książka inteligentna, płynna i wartościowa. Dzięki przystępnej formie i dobrze poprowadzonym rozmowom czyta się ją błyskawicznie. Mam przeczucie, że ta pozycja może okazać się świetnym pomysłem na prezent świąteczny i to nie tylko dla zapalonych czytelników. Ja z pewnością podrzucę ten tytuł moim rodzicom. Panie Kamilu, pięknie dziękuję, że obudził Pan tak wiele wspomnień. Mam nadzieję, że sięgniecie po „Dawno temu w telewizji”, bo to świetna rozrywka!

Świetna publikacja! Już sama okładka nawiązująca do "Telegazety" przykuwa uwagę i niczym "magiczny przycisk" uruchamia funkcję "a pamiętasz...?" Ta książka to nie tylko zbiór ciekawych wywiadów z telewizyjnymi osobowościami, ale taka " furtka" prowadząca do krainy wspomnień z czasów lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych. Nie da się uciec od sentymentów, znajdziemy jednak tu o wiele więcej - zajrzymy za kulisy szklanego ekranu, dowiemy się jak powstawały i jak były realizowane popularne programy i seriale, przekonamy się jak to wszystko "działało" i - co najważniejsze - poznamy bliżej prowadzących, aktorów, reżyserów. Od małego byłam, jak to się dziś mówi, książkarą, ale telewizja zajmowała bardzo ważne miejsce w moim życiu, zwłaszcza, że mowa o czasach przedinternetowych. Długo by wyliczać programy, na których wychowało się moje pokolenie, np. "5-10-15", "Tik-Tak", "Piątek z Pankracym", "Teleranek", "Z kamerą wśród zwierząt"... I te wszystkie "dobranocki", i te seriale dla dzieci nadawane w czasie "teleferii"... Właściwie cała ówczesna oferta telewizji była nam znajoma. Któż nie kojarzy naukowej "Sondy" , historycznych "Sensacji XX wieku" czy specyficznej czołówki magazynu "Morze"?! Któż nie pamięta familijnych seansów z kolejnymi odcinkami "W kamiennym kręgu", "Ptaków ciernistych krzewów" czy "Dynastią"? Któż nie oglądał teleturnieju "Miliard w rozumie" czy "Koło Fortuny"?! A później nowoczesne "talk-show", coraz więcej zagranicznych formatów, programów rozrywkowych, muzycznych, reality-show, sit-comy, pierwsze polskie telenowele, pierwsze paradokumenty.... Chłonęliśmy to wszystko jak gąbka, łykaliśmy jak młode pelikany, głodni popkultury. Dopiero po latach zaczynamy się być może zastanawiać, na czym polegał fenomen tych wszystkich programów, kto i dlaczego to wszystko wymyślił i jak to realizowano. Bazą tej publikacji był podcast "Dawno temu w telewizji" w radiu newonce. Jego genezę też znajdziemy na łamach tej książki. Przyznam, że nie znałam, ale zaczęłam słuchać i mam wiele do nadrobienia. Kamil Bałuk zaprosił do rozmowy wiele znanych i lubianych ( lub nie) osób m.in. Magdę Mołek, Paulinę Chylewską, Ilonę Łepkowską, Elżbietę Zapendowską, Mariusza Szczygła, Jacka Kawalca (na okładce widnieje cały spis treści). Przeprowadził profesjonalne wywiady, w których odwoływał się do solidnego researchu oraz do własnych wspomnień i spostrzeżeń na temat omawianych programów. Odebrałam je jako niesamowicie szczere, naturalne, swobodne, barwne, inteligentne, ambitne, treściwe, pełne dziennikarskiej wnikliwości i szacunku do rozmówcy. Nie zabrakło anegdot, ciekawostek, ale przede wszystkim zza sentymentalnej kurtyny wyłoniła się gorzka rzeczywistość. Gdybym miała wybrać, które z nich najbardziej mi się podobały, byłyby to wywiady z Elżbietą Zapendowską (jakże szalone życie!), Rafałem Rykowskim (jeśli komuś to nazwisko nic nie mówi, to hasło "Kogo witam, kogo goszczę?" powie mu wszystko ;-) ) oraz z... Magdą Mołek, którą dotąd postrzegałam całkiem inaczej. Zresztą to trudny wybór, bo w sumie żadnego wywiadu nie "przekartkowałam", wszystkie okazały się zajmujące i wnosiły coś nowego. Z nich wyłonił się nie tylko zbiór arcyciekawych telewizyjnych osobowości, ale również obraz telewizji po 1989 r., w czasie przełomu, przemian, nowości, eksperymentów, gdy polska popkultura dopiero raczkowała, a względy finansowe i poglądy dyrektorów nie pozwalały "robić tu MTV". To także opowieść o tym, jaką cenę ma popularność, jaki wpływ ma telewizja na społeczeństwo, od czego zależą takie czy inne decyzje i jak kręte potrafią być ścieżki kariery. Nie zliczę, ile razy nad tą książką mocno się zdziwiłam, uśmiechnęłam się szeroko, czy pokiwałam głową z zadumą. "Włączyło" mi się mnóstwo obrazów, skojarzeń, nie obyło się bez poszukiwań archiwalnych nagrań. Wiele się dowiedziałam, sporo mnie zaskoczyło, co nieco sobie przewartościowałam. To było wspaniałe doświadczenie poznać z pierwszej ręki kulisy "Randki w ciemno", "Roweru Błażeja", "Idola", "997" "Piratów", "Miodowych lat" czy seriali i programów, przy których pracował Okił Khamidov. Na przestrzeni lat wiele się zmieniło, zarówno jeśli chodzi o technologię, media, jak i oczekiwania odbiorców. To, co dla nas było nowością, obecnie jest już archaiczne. Dobrze, że można o tym poczytać - dla nas to wspomnień czar, dla młodszych - lekcja historii telewizji. Książka, która łączy, a nie dzieli. Przydałby się kolejny tom.

Dzieciństwo kojarzy mi się z czasem odmierzanym od teleranka do wieczorynki, z popołudniami z Alfem, Klanem czy Randką w ciemno. To Big Brother oglądy z wypiekami na twarzy i Nie do wiary, na które zerkało się przez palce, a potem szybko uciekało do pokoju przez ciemny przedpokój. Dawno temu w telewizji to możliwość zajrzenia za kulisy popularnych w latach 90-tych programów, to dziesięć rozmów z twórcami, aktorami, osobami medialnymi, dzięki którym wielu z nas ma niezapomniane wspomnienia z tamtego okresu. Wówczas nie było takie wyboru kanałów, więc programy które puszczała telewizja docierały do ogromnych rzeszy odbiorców. Rower Błażeja - "Ty jesteś twarzą, czubkiem góry lodowej, ale najważniejsze jest pod spodem. Nie jesteś trybikiem, tylko członkiem drużyny. W Rowerze nie było lansowania gwiazd". Randka w ciemno - "Była całkowicie reżyserowana, łącznie z tym, że uczestnikom pisano kwestie, którymi się mieli posługiwać". Idol - "My całkowicie, a przynajmniej tacy, jakimi sami się wymyśliliśmy. Nikt nie reżyserował nam osobowości. Nasze komentarze bywały ostre, ale nie instruowali nas, że mamy się pastwić. Każdy mówił, co chciał, i podpisywał to własnym nazwiskiem. Cały program, szczególnie pierwsza edycja, opierał się na wyczuciu. W dzisiejszej telewizji jurorom nie zostawiają całkowicie wolnej ręki, w Idolu ją mieliśmy". Najbardziej w pamięci utkwił mi jednak pierwszy wywiad z Mariuszem Szczygłem, bo jego Na każdy temat starało się uczyć widzów otwartości. Telewizja wyznaczała granice wolności, a w zasadzie je przesuwała i oswajała inność. Na każdy temat gościł striptizerkę, ludzi porwanych przez ufo, bioenergoterapeutów. Jeśli program miał jakąś misję, to taką, że "pokazywał alternatywne style życia, że są w porządku. Każdy sposób życia jest dopuszczalny, teraz jest wolna Polska, możesz mieć takie doświadczenia i takie marzenia, jakich nie ma nikt inny. To była wielka odwaga, moim zdaniem – pokazać, że można opowiadać o czymś takim. Sygnał dla innych. Że mamy prawo być odmienni. Te wyznania czasami szokowały, ale w tamtym czasie były potrzebne. Połowa lat dziewięćdziesiątych, Polska tuż po komunie, wszyscy byli jednakowi. A my pokazywaliśmy, że każdy może się wyróżniać. Ktoś handluje pirackimi kasetami, ktoś inny daje ogłoszenie do gazety, że sprzeda poradnik o tym, jak napisać poradnik. A w życiu prywatnym – że jedni wierzą w Boga, a drudzy w latające ciężarówki. Dopiero uczyliśmy się różnorodności i tego, że każdy może żyć, jak chce". Rodzynką na torcie okazała się rozmowa z Rafałem Rykowskim z Piratów, teleturnieju, który całkowicie wyparłam się z pamięci, ale widząc zdjęcie prowadzącego w książce, nagle wszystko się przypominało! (Kto pamięta przywitanie „Kogo witam, kogo goszczę?”). I oczywiście świetna rozmowa z Arturem Barcisiem i Cezarym Żakiem. Kto wiedział, że Miodowe lata kręcone były na żywo? Cały odcinek od początku do końca, za jednym zamachem, jak aktorzy w teatrze, a zarejestrowany podczas nagrań śmiech widowni, wykorzystywany był jeszcze w innych produkcjach. Mogłabym tak jeszcze wymieniać i cytować, ale zamiast zasypywać Was ciekawostkami, odsyłam do samej książki. Kamil Bałuk wywołał moje dzieciństwo i zrobił to doskonale. Kamil Bałuk "Dawno temu w telewizji" Ilość stron: 368 Wyd. Literackie Ocena: 5/6

"Dawno temu w telewizji" to kwintesencja mojego dzieciństwa w temacie TV. Programów nie było wiele, wybór praktycznie żaden w porównaniu do tego, co obecnie proponują producenci, jednak jakoś inaczej się na tę telewizję patrzyło. Człowiek czekał z wypiekami na twarzy na "Randkę w ciemno" czy "Idola", na serial "W labiryncie", ewentualnie zastanawiał się, czy rodzice pozwolą obejrzeć "Na każdy temat". To były czasy! Kamil Bałuk postanowił zapytać znanych i lubianych dziennikarzy o ich początki w telewizji, o programy, z którymi są kojarzeni do tej pory, o wzloty i upadki, a także o plusy i minusy sławy, która na nich spadła w Polsce, dopiero zaczynającej się budzić po długim okresie PRL-owej hibernacji. Nie spodziewajcie się tradycyjnych wywiadów. Tutaj pytania są niesztampowe, a z odpowiedzi dowiedzie się naprawdę dużo o ówczesnej telewizji i tworzących ją ludziach. Bardzo lubię czytać ciekawostki, odkrywać sekrety i tajemnice, albo po prostu poznawać kulisy powstawania programów telewizyjnych, które kiedyś uwielbiałam oglądać. To naprawdę ciekawe, dowiedzieć się na przykład, jak powstawały odcinki "Randki w ciemno" i ile z tego, co oglądaliśmy w TV, było wyreżyserowane. Marzyło mi się swego czasu, by wystąpić w "Idolu", jednak nie miałam pojęcia, jak to wyglądało od środka. Jacy byli prywatnie jurorzy, kto podpuszczał resztę, zachwalając na castingach kompletne beztalencia muzyczne z charyzmą lub kosmitów z własnym światem pod kopułą. Jakoś ominął mnie jednak program "Rower Błażeja", kompletnie go nie kojarzę. Okładka w stylu telegazety od razu przypomina lata dzieciństwa, kiedy człowiek czekał wpatrzony w zmieniający się licznik i niecierpliwił się, kiedy zmieni się wreszcie dana strona. Rewelacyjny zbiór rozmów, pełnych prawdziwych sytuacji, ludzi z krwi i kości, którzy tworzyli telewizję po 1989 roku, kiedy wszystkie media zaczynały niejako od początku, bo nagle okazało się, że mamy wolność słowa, a społeczeństwo łaknie rzetelnej informacji i ekscytującej rozrywki. Koniecznie przeczytajcie! Książka Kamila Bałuka to naprawdę wciągający wehikuł czasu.

Urodziłam się w latach 90 i chociaż na niektóre programy i seriale o których czytam w tej książce byłam jeszcze za mała to inne pamiętam doskonale i wciąż z sentymentem wspominam. Do dziś moim ulubionym serialem tamtych czasów są Miodowe lata z niezastąpionym duetem, Cezarym Żakiem i Arturem Barcisiem w rolach głównych. Uwielbiałam ich na ekranie i z ciekawością czytałam rozmowę przeprowadzoną z panami, przez autora. W książce znajdziemy wywiady z ikonicznymi postaciami krajowej telewizji. Jeżeli urodziliscie się w latach 90 lub wcześniej, będzie to dla was sentymentalna podróż w przeszłość, natomiast dla młodszych czytelników może okazać się świetną rozrywką oraz skarbnicą ciekawostek i wiedzy o ludziach i produkcjach, które budowały polską telewizję.

Książka „Dawno temu w telewizji” autorstwa Kamila Bałuka to nie lada gratka dla wszystkich fanów różnych ciekawostek związanych z telewizją. Jako iż jestem rocznikiem 92’ to większość osób, z którymi autor rozmawiał jak i programy przez nie prowadzone są mi doskonale znane, ale jednak nie wszystkie więc była to dla mnie bardzo sentymentalna podróż. Pewne rzeczy jak to się mówi można było poznać od kuchni. • Mariusz Szczygieł w latach 1995–2001 prowadzący talk-show „Na każdy temat”. Szczerze powiedziawszy nie znam ani pana ani programu. Jednak niewątpliwie „Na każdy temat” przetarł pewne szlaki. • Jacek Kawalec w latach 1992–1998 prowadzący programu „Randka w ciemno”. Piąte przez dziesiąte, ale pamiętam randkę. Nie pamiętam za to kompletnie Jacka Kawalca w roli prowadzącego. • Elżbieta Zapendowska - Ogólnopolską rozpoznawalność zdobyła jako jurorka w programie „Idol” emitowanego w latach 2002–2005. Pamiętam doskonale Panią Elę jak i Jacka Cygana, Roberta Leszczyńskiego czy Kubę Wojewódzkiego, którzy wspólnie tworzyli jury Idola. Idola też pamiętam, ale najbardziej pierwszą edycję jak i całą trójkę finalistów. • Paulina Chylewska, Justyna Dżbik-Kluge i „Rower Błażeja”. Tak naprawdę poza nazwiskiem pani Pauliny wszystko tutaj było dla mnie zupełnie nowe. Nie jestem sobie w stanie przypomnieć czy kiedykolwiek widziałam „Rower Błażeja” więc chyba tego programu po prostu nie znam. • Rafał Rykowski i program "Piraci", który był telewizyjną wersją gry w statki. Początkowo to nazwisko nic mi nie mówiło. Jednak bardzo szybko byłam w stanie przypomnieć sobie konkretne wspomnienia kiedy oglądałam program w telewizji. Lubiłam oglądać taką wersję statków. Pamiętacie słynne „Kogo witam, kogo goszczę?” • Ilona Łepkowska to autorka scenariuszy m.in. do takich seriali jak Klan, M jak miłość, Barwy szczęścia, Na dobre i na złe. Oglądało się kiedyś. Jednak od wielu lat w zasadzie nie widziałam już żadnego odcinka. Wiedzieliście, że Ilona Łepkowska napisała również scenariusze do takich filmów jak Kogel-mogel, Galimatias, czyli kogel-mogel II, Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 czy Koniec świata, czyli kogel-mogel 4 ? • Artur Barciś, Cezary Żak i Miodowe lata. Miodowe lata to serial emitowany w latach 1998–2004. Nie ma chyba osoby, która by nie znała tego serialu, ale czy wiedzieliście, że odcinki nagrywane były w Teatrze Żydowskim w Warszawie, na obrotowej scenie, dzięki której możliwa była szybka zmiana scenografii pomiędzy scenami? Powiem szczerze, że ja nie wiedziałam. I zaskoczyło mnie to, że po tygodniu prób cały odcinek nagrywany był w całości bez przerw czy dubli. • Magda Mołek dziennikarka, która wypłynęła na szerokie wody dziennikarstwa podczas powodzi tysiąclecia we Wrocławiu w 1997 roku. Ja miałam wtedy 5 lat, ale do dzisiaj pamiętam jak pokazywali w telewizji ludzi siedzących na dachach. • Michał Fajbusiewicz od razu kojarzy mi się z Magazynem Kryminalnym 997. Pamiętam jak za dzieciaka zawsze chciałam chociaż trochę podejrzeć, ale wtedy ten program wydawał mi się straszny. Jednak Michał Fajbusiewicz to nie tylko 997, ale także programy takie jak Stan krytyczny czy program poświęcony osobom zaginionym Dajcie znak życia. • Okil Khamidov to Tadżyk z pochodzenia. Karierę reżyserską w Polsce zaczął od serialu Świat według Kiepskich. I w zasadzie Okil kojarzy mi się tylko z Kiepskimi, a w jego dorobku znajduje się wiele innych programów, seriali czy teleturniejów. Fala zbrodni , Pierwsza miłość, Bar, Dwa światy, Zerwane więzi, Dlaczego ja?, Trudne sprawy, Pamiętniki z wakacji, Nieprawdopodobne, a jednak to część reżyserskiego dorobku Okila. Wiedzieliście, że teleturnieje takie jak Życiowa szansa, Awantura o kasę, Rosyjska ruletka czy Gra w ciemno to też jego zasługa?

Książka „Dawno temu w telewizji” autorstwa Kamila Bałuka to nie lada gratka dla wszystkich fanów różnych ciekawostek związanych z telewizją. Jako iż jestem rocznikiem 92’ to większość osób, z którymi autor rozmawiał jak i programy przez nie prowadzone są mi doskonale znane, ale jednak nie wszystkie więc była to dla mnie bardzo sentymentalna podróż. Pewne rzeczy jak to się mówi można było poznać od kuchni. • Mariusz Szczygieł w latach 1995–2001 prowadzący talk-show „Na każdy temat”. Szczerze powiedziawszy nie znam ani pana ani programu. Jednak niewątpliwie „Na każdy temat” przetarł pewne szlaki. • Jacek Kawalec w latach 1992–1998 prowadzący programu „Randka w ciemno”. Piąte przez dziesiąte, ale pamiętam randkę. Nie pamiętam za to kompletnie Jacka Kawalca w roli prowadzącego. • Elżbieta Zapendowska - Ogólnopolską rozpoznawalność zdobyła jako jurorka w programie „Idol” emitowanego w latach 2002–2005. Pamiętam doskonale Panią Elę jak i Jacka Cygana, Roberta Leszczyńskiego czy Kubę Wojewódzkiego, którzy wspólnie tworzyli jury Idola. Idola też pamiętam, ale najbardziej pierwszą edycję jak i całą trójkę finalistów. • Paulina Chylewska, Justyna Dżbik-Kluge i „Rower Błażeja”. Tak naprawdę poza nazwiskiem pani Pauliny wszystko tutaj było dla mnie zupełnie nowe. Nie jestem sobie w stanie przypomnieć czy kiedykolwiek widziałam „Rower Błażeja” więc chyba tego programu po prostu nie znam. • Rafał Rykowski i program "Piraci", który był telewizyjną wersją gry w statki. Początkowo to nazwisko nic mi nie mówiło. Jednak bardzo szybko byłam w stanie przypomnieć sobie konkretne wspomnienia kiedy oglądałam program w telewizji. Lubiłam oglądać taką wersję statków. Pamiętacie słynne „Kogo witam, kogo goszczę?” • Ilona Łepkowska to autorka scenariuszy m.in. do takich seriali jak Klan, M jak miłość, Barwy szczęścia, Na dobre i na złe. Oglądało się kiedyś. Jednak od wielu lat w zasadzie nie widziałam już żadnego odcinka. Wiedzieliście, że Ilona Łepkowska napisała również scenariusze do takich filmów jak Kogel-mogel, Galimatias, czyli kogel-mogel II, Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 czy Koniec świata, czyli kogel-mogel 4 ? • Artur Barciś, Cezary Żak i Miodowe lata. Miodowe lata to serial emitowany w latach 1998–2004. Nie ma chyba osoby, która by nie znała tego serialu, ale czy wiedzieliście, że odcinki nagrywane były w Teatrze Żydowskim w Warszawie, na obrotowej scenie, dzięki której możliwa była szybka zmiana scenografii pomiędzy scenami? Powiem szczerze, że ja nie wiedziałam. I zaskoczyło mnie to, że po tygodniu prób cały odcinek nagrywany był w całości bez przerw czy dubli. • Magda Mołek dziennikarka, która wypłynęła na szerokie wody dziennikarstwa podczas powodzi tysiąclecia we Wrocławiu w 1997 roku. Ja miałam wtedy 5 lat, ale do dzisiaj pamiętam jak pokazywali w telewizji ludzi siedzących na dachach. • Michał Fajbusiewicz od razu kojarzy mi się z Magazynem Kryminalnym 997. Pamiętam jak za dzieciaka zawsze chciałam chociaż trochę podejrzeć, ale wtedy ten program wydawał mi się straszny. Jednak Michał Fajbusiewicz to nie tylko 997, ale także programy takie jak Stan krytyczny czy program poświęcony osobom zaginionym Dajcie znak życia. • Okil Khamidov to Tadżyk z pochodzenia. Karierę reżyserską w Polsce zaczął od serialu Świat według Kiepskich. I w zasadzie Okil kojarzy mi się tylko z Kiepskimi, a w jego dorobku znajduje się wiele innych programów, seriali czy teleturniejów. Fala zbrodni , Pierwsza miłość, Bar, Dwa światy, Zerwane więzi, Dlaczego ja?, Trudne sprawy, Pamiętniki z wakacji, Nieprawdopodobne, a jednak to część reżyserskiego dorobku Okila. Wiedzieliście, że teleturnieje takie jak Życiowa szansa, Awantura o kasę, Rosyjska ruletka czy Gra w ciemno to też jego zasługa?

W książce przeczytamy wywiad m.in. z Jackiem Kawalcem, Elżbietą Zapendowską czy Michałem Fajbusiewiczem. „Dawno temu w telewizji” czyta się bardzo szybko, a rozmowy są bardzo ciekawe. W tych wywiadach było dużo informacji jak dawniej powstawały programy, które miały bardzo dużą widownię. Oczywiście najlepiej czytało mi się o produkcjach, które sama oglądałam: „Miodowe lata” czy „Idol”. Niektóre tylko kojarzę z nazwy, a niektórych nie znałam wcale. Ale każdy z tych wywiadów pokazał jak praca w telewizji wygląda od wewnątrz. Ile zajmowało to czasu, ile musieli kombinować, bo przecież nie tak łatwo wyprodukować program. Fajnie też było sprawdzić co prowadzący, twórcy czy inne osoby myślą o danym programie po latach. Czy nadal są nim zachwyceni, czy z czasem się to zmieniło i starają się od nich odciąć. „Dawno temu w telewizji” to taka mini lekcja historii polskiej telewizji, trochę wspomnień i nostalgii. Przeczytajcie, bo warto.

Temat potencjalnie wdzięczny. Niestety... Autor nie słyszał chyba o takich audycjach, jak "100 pytań do...", "7 dni - świat" czy "Za chwilę dalszy ciąg programu". Patrzę na wybrane do wzięcia pod lupę programy i zastanawiam się nad kluczem. "997" to audycja emitowana już od 1986. Zaś "Idol" pojawił się w Polsce w 2002 roku i jest w istocie przejawem tendencji post-milenialnej. Gdzieś pomiędzy były wytłuszczone tutaj lata 90., w których połowie pan Bałuk miał siedem lat. Być może tym właśnie należy tłumaczyć dziwaczną selekcję audycji (rozmówców). Doskonale pamiętam telewizję tamtej dekady. "Czar Par" już na początku bytności kojarzył się z estetyką "Gali muzyki chodnikowej", "Miodowe lata" śmieszyły głównie pół-żywych emerytów z mniejszych miejscowości a "Rower Błażeja" bez większego problemu wylądowałby na liście "30 najgorszych audycji w całej historii TVP". Do tego rozmowa z panią Łepkowską - nie ma to jak lukrowa wisienka na bezowym torcie...

W latach 90 XX wieku i na początku kolejnej dekady Internet nie był tak rozpowszechniony jak teraz, więc, wielu ludziom musiało wystarczyć radio i telewizja. Chyba nie było wtedy nikogo, kto nie korzystałby z dobrodziejstwa szklanego ekranu. Wychowało się na nim całe pokolenie. Śmieszne filmiki można było obejrzeć na m.in. w Śmiechu warte. W każde wakacje najmłodsi mogli oglądać bajkę Papirus. Oprócz tego można było obejrzeć m.in. Randkę w ciemno, Świat według Kiepskich, Miodowe lata oraz 997. W niniejszej książce autor rozmawia z twórcami i bohaterami najpopularniejszych produkcji tamtego okresu, który dla niektórych jest już tylko historią… Jeszcze niedawno głównym źródłem rozrywki dla milionów Polek i Polaków stanowił telewizor. To wokół niego niejednokrotnie gromadziła się cała rodzina by oglądać ulubione programy. Może wtedy oferta nie była tak rozległa jak teraz, ale niektóre produkcje stawały się prawdziwymi hitami. O nich rozmawiało się wszędzie gdzie się dało m.in. w szkole czy pracy. Niektóre z nich tak jak na przykład Miodowe lata czy Świat według Kiepskich wciąż można spotkać w ofercie programowej. W niniejszej publikacji autor przywołał kilka wywiadów przeprowadzonych z twórcami i bohaterami najpopularniejszych w tamtych czasach programów, jednocześnie zabierając czytelnika w krótką i nieodległą podróż w czasie. Czytając tę książkę mogliśmy poznać liczne ciekawostki i anegdotki z planów zdjęciowych i życia rozmówców. Dla mnie lektura Dawno temu w telewizji była miłym i sentymentalnym powrotem do czasów mojego dzieciństwa i nastoletnich lat. Z radością czytałam o programach, które dobrze znałam. Cudownie było sobie przypomnieć emocje, które towarzyszyły mi, gdy oglądałam je wspólnie z rodziną. Oczywiście serdecznie polecam tę książkę!